‘Door hem besef ik hoe kwetsbaar wij zijn’

Henri (60) raakte na een werkend bestaan in één klap alles kwijt. Zijn baan. Zijn woonruimte. Zijn laatste beetje geld. ‘Het was een hel. Er gebeurt zo veel in korte tijd, je hoofd kan dat niet verwerken.’ Malika (44) coacht hem om het leven weer op de rails te krijgen.

M: Toen ik hem voor het eerst zag, wist ik gelijk: dát moet hem zijn. Hij zag er zo verdwaald uit, die paniek in zijn ogen. Verloren.

 

H: Ik had nooit gedacht dat ik in zo’n situatie terecht zou komen. Ik heb altijd voor mijn eigen kostje gezorgd en ineens was ik berooid. Ik ben doelloos op straat gaan lopen. En maar denken, lopen en denken. Waar kan ik slapen? Hoe kom ik aan eten? Ik kon nergens heen. Je kop krijgt een oplawaai, de stress giert door je lijf. Je moet even roken, dus pak je de peukjes van de straat.

 

M: Toen ik hoorde wat er in zijn leven was gebeurd, dacht ik: shit man, dit is echt niet eerlijk. Dit kan zo niet gaan. Maar zo gaat het. Als je geen postadres hebt, ben je nergens. Dan krijg je niet de uitkering waar je recht op hebt. En zonder geld kun je niks huren.

 

H: Malika is gelukkig een pitbull. Als ze zich ergens in vastbijt, laat ze niet meer los. Ze beet zich vast in mijn situatie. In de gemeente, in de GGD, in alle regels en instanties. En ze gaf niet op. Dat kreeg ik zelf niet voor elkaar.

M: Er is ook bijna niet doorheen te komen. En je was ook uitgeput door de stress van het leven op straat.

H: Dat gevoel, dat ik het even niet meer alleen hoefde te doen, dat was zo fijn.

M: Ik vind het knap dat je de stap hebt genomen om bij ons binnen te lopen voor hulp. Ik zag in jou een enorme trots die je opzij moest zetten. En dan ook nog die Friese koppigheid.

H: Mijn trots wilde ik niet ook nog kwijtraken. Mensen gaan toch in de loop der tijd aan je zien dat er iets niet goed zit met je. Helemaal sinds mijn voortanden eruit waren geslagen. Ik lag op een bankje in het Rembrandtpark te slapen toen vijf mannen me beroofden van alles wat ik nog had.

 

H: Wat het ergste is? Ik zie mensen vaak denken. Armoedzaaier. Klaploper. Je deugt niet voor onze maatschappij. Áls ze je al zien, want meestal kijken mensen langs je heen op straat.

M: Henri is iemand om tegenop te kijken. Wat een volhouder. Voor mij is hij een bijzonder mens met een bijzonder verhaal. Iedereen neemt wel eens een beslissing die fout uitpakt in het leven. Door hem besef ik weer hoe kwetsbaar wij mensen zijn.

______

Laagdrempelige toegang tot hulp

Henri is een van de Amsterdammers die in armoede leeft. De Regenboog Groep bood hulp. Hij kreeg coaching. Kon terecht bij de inloophuizen. En hij werkte als vrijwilliger mee in de veegploeg en achter de bar. Inmiddels gaat het beter met Henri. Oud-collega’s hebben zich over hem ontfermd. Hij heeft tijdelijk werk en tijdelijk onderdak. Henri: ‘Wat een kanjers. Ik huil niet vaak, maar wat heb ik gehuild.’

Heb je praktische hulp nodig? Kijk dan eens hier bij maatschappelijk werk van De Regenboog Groep.

Wat kun jij doen?

Wij maken Amsterdam socialer, help je mee?

Word vrijwilliger

Meld je hier aan als vrijwilliger. 

Word donateur

Doneren, machtigen of nalaten.

Koop onze producten

Koop onze unieke producten.