Fotografe Lutske Veenstra maakt een zelfportret voor cover Meeleven!

Als heel jong talent stond fotograaf Lutske Veenstra voor de grootste titels te fotograferen: recht van de academie schoot ze 'het wereldje' in. Een paar jaar geleden haalde het leven haar levensstijl in en belandde ze in een burnout: "Het gebeurde bij een klus in Ibiza. Ik kwam aan op het vliegveld en wist: dit gaat mis."  

Lutske Veenstra is te gast op de cover van de eerste Meeleven van 2018 (nú op de mat en in de stad!). Zowel in de hoedanigheid van fotograaf als model. De fotografe voelde zich zeer aangetrokken tot het thema van deze editie: "Tussen Je Oren" en koos er voor een zelfportret te maken. We spraken haar in haar gezellige huisje in Monnickendam, terwijl ze haar zelfportret in prodcutie was. 

Een witte achtergrond, statieven,  lampen en de koffers, kwastjes en make-upspulletjes; de huiskamer van Lutske Veenstra is een studio geworden. Collega fotograaf Maarten tuurt ingespannen door de lens: “Probeer voor de geest te halen hoe je je voelde, in je burnout.”

Alsof ze zelf model is pakt ze de pose, je ziet haar verdwijnen, terug naar toen. Al is de fotografe naakt voor deze portretten, het valt eigenlijk niemand op. De foto die ze wil maken sluit hier bij aan: “Ik geef me wel bloot door mezelf zo te fotograferen voor dit thema, maar daar moet het niet over gaan. Het moet om het gevoel gaan. Niet om het naakt zelf.”

Het wereldje: Torenhoge verwachtingen

“Ik was zo bezig met mijn carrière dat ik vergeten was waar ik gelukkig van werd. Ondanks dat ik vrij nuchter en Fries ben, ging ik er in mee. Ook mijn eigen lat legde ik steeds hoger, al stond ik op mijn 21ste al in Avant Garde, ik moest steeds verbeteren, overal bij zijn en alles doen wat goed voor mijn carrière was. Toen ging ik het programma Model in 1 Dag (2008-2009) presenteren, waardoor mensen me ineens gingen zien als een ‘bekend persoon’ en dat ging in mijn hoofd niet helemaal lekker: ik voelde me ook alsof ik daaraan moest beantwoorden en niet ook gewoon een keer een rothumeur kon hebben. Ik ben toen naar Berlijn gegaan om mezelf een beetje te herpakken. Ik wilde van die verwachting af, en tegelijkertijd verwachtte ik heel erg veel van mezelf.”

Angst

“Na twee jaar terug naar Nederland teruggekomen en als een bezetene gaan werken, ook uit de angst niet rond te komen als zzp-er. Ik moest van mezelf, maar ik kon niet meer. Ik ging dingen verzinnen om maar om de moeheid heen te werken: extra assistent, iemand die me tussen shoots op en neer kon rijden. Toen ontstond de angststoornis, zonder dat ik het doorhad. Ik kon me een week van te voren al druk maken over dat ik ergens alleen naar toe moest. Het ging mis bij een klus in Ibiza. Ik kwam aan op het vliegveld en wist: ‘dit gaat mis.’ Het was een supercommerciële klus, ging om ontzettend veel geld en het enige wat ik wilde was ‘weg!’. Ik was bereid om een fotograaf in te vliegen op eigen kosten want ik kon het niet.

Uiteindelijk heb ik het zelf gedaan, op oxazepam om tot rust te komen en Red Bulls om weer aan het werk te gaan. Ik heb focking vet werk geleverd en de kant heeft niks doorgehad. Maar dat was mijn kantelpunt. En tegelijkertijd is dat het heftigst: want mensen zien het niet.”

Het zit tussen je oren

“En als je het al durft toe te geven voor jezelf moet je nóg ergens doorheen: ‘je denkt ook zo veel na’, ‘het zit allemaal tussen je oren joh’, dat heb ik zo vaak gehoord. Of mensen die niet in burnouts geloven en zeggen dat je het zelf creëert. Dat is ergens ook wel zo, maar het slijt er in, je hebt helemaal niet door dat je afglijdt. Mijn moeder zei, na die shoot in Ibiza, ‘nu is het klaar, het duurt te lang!’. Ik heb vanaf toen alles geprobeerd, psychotherapie, hypnotherapie, acupunctuur, noem maar op. En al wilde ik echt niet aan de medicatie, uiteindelijk ben ik er wel aan begonnen. Via vrienden ben ik daarna in aanraking gekomen met Essence en Source trainingen. Dat werkte goed voor me.”

'Ja' zeggen

“Ik heb altijd gevonden dat ik mezelf moest bewijzen. De fout die ik daarin maakte is dat ik ook mee ging in de verwachtingen van anderen. Het was ook geweldig, het reizen, het gevoel dat ik belangrijk was. Ja daar ga je hard op, net als de likes op Facebook waar je een stofje van aanmaakt in je hersenen. Maar ik weet dat dat het niet alleen voor me is.

Nu kies ik voor de dingen die ik leuk vind. Ik heb een beetje los moeten laten om steeds zelf –als fotograaf-  ‘in the picture’ te moeten blijven in het wereldje, met de verwachtingen die daarbij horen. Het mooie daar aan is dat mijn opdrachten ook anders worden en dat ik heel tevreden klanten heb. Alles willen is gewoon teveel.”

 

Haar en make-up: Florine Koenen @ Colourfool Agency / Zelfportret in samenwerking met fotograaf Maarten Fleskens / Lutskephotography.com

Meeleven, GGZ, Burnout, Lutske Veenstra, fotografie

 

Wat kun jij doen?

Jouw hulp is nodig! Je kunt helpen door als vrijwilliger tijd te investeren in Amsterdammers met bijzondere verhalen. Of word donateur!

Vrijwilligerswerk in Amsterdam

Aardige Amsterdammer, de stad heeft je nodig! Meld je hier aan als vrijwilliger. 

Word donateur

Doneren, machtigen of nalaten? Klik hier of sms REGENBOOG naar 4333 (éénmalig 3,- euro)

Koop onze producten

Koop onze unieke producten in de online shop. Voor jezelf of als cadeau. Of sponsor ons, adopteer een schaap of doneer schone sokken.