#MADTOO: DJ Bipolar

Het echte leven: Daan is DJ Bipolar

ADD, borderline of een depressie... We kennen de labels allemaal wel. Maar hoe ziet het leven met psychische klachten er nou in werkelijkheid uit?

Af en toe hoor ik een stem. Een donkere, diepe mannenstem. Soms van veraf, soms van dichtbij. Ik hoor hem als ik alleen ben en in de natuur. Hij eist dingen of geeft opdrachten en spreekt de Engelse taal. Ik krijg taken die goed zijn voor de planeet of voor het bewustzijn van mensen. Een soort vocale to-do-list. Een leraar. Een gids.

‘Ik ben opgegroeid in het Gooi in een ambitieuze en hechte familie. Tien jaar werkte ik bij multinationals in de telecomsector waar ik stevige sales-en marketingfuncties bekleedde. Ik had een mooi inkomen, reed in snelle auto’s en was al jong getrouwd. Rond mijn scheiding kreeg ik last van paniekaanvallen, een burn-out en rond mijn 33ste de diagnose bipolaire stoornis. Nu woon ik in de natuur, maak ik muziek en heb ik de stichting Target Earth opgericht.

Na mijn tweede burn-out kreeg ik de sticker bipolair opgeplakt en dat voelde als een bevrijding. Mijn omgeving waarschuwde me daar vooral niet te koop mee te lopen: ‘Straks kom je nooit meer aan de bak.’ Daar doe ik niet aan mee. Dat deel dat ik vroeger angstvallig verstopte, draag ik nu juist uit. Sinds anderhalf jaar maak ik muziek onder de naam: DJ Bipolar. Niet dat ik als een of andere lijpo achter een draaitafel ga staan. Ik drink gewoon water en spin plaatjes.

Naast een bak ellende heeft het psychisch anders zijn me ook veel gegeven. Een hoge, haast ontembare hersenactiviteit en een genadeloze grenzeloosheid in voelen, denken en handelen. Altijd langs de randen van eigen kunnen willen schuren. En bij voorkeur erover heen. Sinds ik er bewuster mee omga, lijkt het alsof er een extra vakje in mijn brein zich geopend heeft dat me soms toegang geeft tot een andere dimensie.

Een keer liep ik over straat en zag ik overal energietrillingen. Dat was machtig mooi. Noem het een langgerekte natural high. Alles wat met onze aarde te maken heeft was groen, al het water was blauw, alle ether grijs, alle positieve energie wit en negatieve energie zoals vervuiling zwart. Dat duurde een kleine week. Overdag trok ik de natuur in rondom mijn huis, want ik wilde terug naar de oermens. Daar at ik groente en gras en dartelde rond met bloedende schenen, omdat ik langs een doornenstruik was gelopen om wilde bessen te proeven. In die toestand troffen mijn ouders en broers mij aan. Mijn familie had de politie ingeschakeld, omdat ik mijn huis in een chaos had achtergelaten en telefonisch niet bereikbaar was. Mijn mobiel had ik weggegooid: dat vond ik in die dagen het toppunt van negatieve energie. De politie nam mij mee, want ik oogde verwilderd. Na vier uur wachten op het bureau wilde ik terug naar huis. Dat mocht niet. In plaats daarvan kreeg ik handboeien om, een spuit in mijn kont en werd ik de cel in gegooid.

De volgende ochtend ontwaakte ik in een GGZ-instelling en kreeg ik een proces-verbaal voor ordeverstoring en het aanvallen van agenten. ‘U heeft een psychose gehad’, was de conclusie. Uit de gesprekken die ik daar voerde, bleek dat ik me alles van de voorgaande dagen kon herinneren. Dat is niet kenmerkend voor een psychose. Uiteindelijk heb ik ermee ingestemd, zodat ik naar huis kon.

Vaak zie je dat mensen die hun diagnose, trauma of darkside omarmen, spiritueel groeien. Dat zou je ook om kunnen draaien. Dat er spiritueel al lange tijd iets sluimerde. Alsof er al die tijd op je deur is geklopt. En dat je eindelijk besloten hebt om open te doen.”

Benieuwd naar meer verhalen? Verbreed dan je horizon en word vrijwilliger van De Regenboog Groep!

Tekst: Evelyn de Roos | Fotografie: MJ Smithuis.

 

Wij maken Amsterdam socialer, help je mee?

Aanmelden als vrijwilliger

 

Doneren, machtigen of iets nalaten