De Voordeur De Regenboog Groep

"Het is een uurtje fietsen naar mijn werk"

Voordeuren heb je in allerlei soorten. De ene is gebarricadeerd met extra sloten, de andere gaat open met een sleutel die onder een plant naast de deur 'verstopt' ligt. Deze keer de voordeur van Gerard Breij (56). Hij was jaren dakloos. Nu werkt hij alweer een poos bij Repro van De Regenboog Groep als grafisch ontwerper.

Rechts van de groene voordeur staat een oude fiets met een appelgroene fietstas van De Regenboog Groep. Een paar keer per week fietst hij ermee naar de Derde Schinkelstraat: uurtje fietsen. Twee uurtjes lopen. “Ja, als mijn band lek is, moet ik lopen. Er gaan wel bussen, maar ik zit niet graag in de bus. En als ik op de Noord-Zuidlijn moet wachten, sta ik er volgend jaar nog.”

In het kleine halletje van zijn huis ligt een bonte verzameling folders. “Mijn deurmat”, lacht Gerard. Zijn ogen zijn lichtblauw. Ze sprankelen onder een wilde haardos.

Na de koffie (gezet in een pot van HAK) komt een map op tafel met grafische ontwerpen van Gerard. “Ze noemen mijn werk bij Repro psychedelisch… Daar kan ik me wel in vinden.” Gerard maakte onder andere kerstkaarten voor De Regenboog Groep. Nu is hij bezig met een kaart voor de burgemeester. “Ik heb nooit iets met burgemeesters, maar wel met deze.  Goede vent.”

Drie jaar geleden kwam Gerard voor het eerst  in contact met De Regenboog Groep. “Via HVO-Querido. Ik wilde graag een eigen woning, want ik leefde op straat. Om voor een woning in aanmerking te komen moet je een dagbesteding hebben. Ik heb mijn hele leven fysiek zwaar werk gedaan, dus ik wilde graag werken in een kantooromgeving. Wel zo handig als je dakloos bent, binnen werken.”

"Alles viel in één keer op zijn plek"

Bij Repro kwam hij Berend tegen, zijn werkbegeleider. “In het begin kwam ik een keer op het werk, en had ik iets van drie teken. Berend kocht gelijk een tekentang voor me. Ik was toen nog dakloos natuurlijk. Dat zou in een commerciële omgeving nooit hebben gekund. Je leeft op straat en hebt een gebruiksaanwijzing. Berend kon daar allemaal heel goed mee omgaan. Ik ben autistisch, wat ik mijn leven lang heb weten te compenseren met een biertje en mijn intelligentie. Ik ben er trouwens pas drie jaar geleden achter gekomen dat ik autistisch ben. Alles viel in één keer op zijn plek. Dat ik als kind als ‘lastig’ werd gezien, dat ik moeite had met relaties en werkgevers. Het emotioneerde me toen ik die diagnose kreeg. Gelukkig voel ik me helemaal thuis bij de Repro. Al zou ik twee uur moeten fietsen naar mijn werk. Dan ging ik er nóg heen.”

Foto: Merlijn Michon

 

Geraakt door dit verhaal? Elke maand versturen wij een nieuwsbrief vol mooie, bijzondere, rauwe verhalen. Wil je deze nieuwsbrief ook ontvangen? Schrijf je hier onder in!

 

Wij maken Amsterdam socialer, help je mee?

Aanmelden als vrijwilliger

 

Doneren, machtigen of iets nalaten