‘Ik begrijp nu beter wat er is gebeurd’

Raymond (54) raakte verslaafd aan heroïne toen hij 13 was. Jaren van clean zijn en terugvallen wisselden elkaar af. Na de laatste terugval zocht hij een buddy om weer onder de mensen te komen. Dat werd Melody (35), softwareconsultant bij een groot bedrijf. Ze bleken meer gemeenschappelijk te hebben dan ze aanvankelijk dachten.

R: Ik was bloednerveus toen we aan elkaar werden voorgesteld. Ik was bang om mensen in mijn hart te laten. Iedereen was ik kwijtgeraakt. Mijn vrouw, mijn gezin, mijn vrienden. Ik leidde een kluizenaarsbestaan.

M: Een jaar voor die ontmoeting was mijn vader overleden. Sindsdien vroeg ik me af: is dit het leven nou? Alles leek nietszeggend. Ik besloot vrijwilligerswerk te gaan doen, naast mijn baan. Ik ben opgegroeid met een verslaafde vader. Ik dacht: misschien kan ik daar iets positiefs mee doen.

R: Melody vertelde gelijk over haar vader. Haar openheid deed me veel. Maar die confrontatie met mij leek me ook moeilijk voor haar. Zelf ben ik vader van vijf kinderen. Met de oudste heb ik sinds kort weer contact. De andere kinderen willen niks met me te maken hebben. En dat begrijp ik heel goed.

M: Mijn vader had net als Raymond steeds een terugval. Ik was 18 toen hij uit mijn leven verdween. Hij was jarenlang onvindbaar. Later bleek dat hij op straat had geleefd. Vlak voor hij overleed kregen we weer contact. Mijn opa belde dat hij weer in het vizier was van de hulpverlening.

R: Wat ze al snel op tafel legde: heeft mijn vader wel van mij gehouden? Was ik dan niet belangrijk genoeg dat hij zijn verslaving verkoos boven mij?

M: Het was heel bijzonder om via Raymond de antwoorden te vinden waar ik mijn vader niet naar kon vragen.

R: Verslaving is een ziekte. Die maakt dat je niet in staat bent om je kinderen lief te hebben terwijl je zo ontzettend veel van ze houdt. Steeds beloof je ze van alles, steeds weer stel je ze teleur. En op een dag besluiten ze: dat gaat niet meer gebeuren, papa. Ik kan niet verwoorden hoe groot het gemis is, het schuldgevoel, de schaamte. Ik ben er zelf verantwoordelijk voor dat het zo is gegaan.

M: Er waren tijden dat ik soms dacht: verslaafd zijn is een keuze. Maar zo simpel is het niet. Ik kan nu beter een oordeel vormen over wat er met mijn vader is gebeurd.

R: We gingen vaak zo op in onze gesprekken dat ik de omgeving vergat – en de dingen waar ik bang voor was.

M: Het was geen doordachte strategie of zo. Ik dacht: als ik hem mijn vertrouwen schenk, dan komt de rest vanzelf.

R: Weet je nog die keer in het overvolle Vondelpark? Ik realiseerde me: zo was ik vroeger ook, tussen de mensen. Die dag nam ik een besluit. Dat ik mensen weer kan vertrouwen, dankzij jou. Ik ben weer aan het worden wie ik was. Maar dan zonder drugs.

______

Buddytraject

Veel (ex)verslaafden en mensen met psychiatrische problemen raken door hun situatie eenzaam. Raymond vond via De Regenboog Groep een maatje om mee op te trekken. Hij is alweer een tijd clean. Inmiddels is hij gestopt met het buddytraject. Raymond coacht nu zelf mensen in vergelijkbare situaties – naast zijn beroep van fysiotherapeut. 

Ook buddy worden? Kijk eens hier. Zoek je een buddy of ken je iemand die er een nodig heeft? Kijk dan hier

Wij maken Amsterdam socialer, help je mee?

Aanmelden als vrijwilliger

 

Doneren, machtigen of iets nalaten