Hans in gesprek met

In gesprek met....

Alleenstaande vader Alex van Veen (52)

Hans: Deze Meeleven staat in het teken van gender. Het leek me interessant om eens met een alleenstaande vader te praten in plaats van een alleenstaande moeder. Het komt toch minder vaak voor. Welke reacties krijg je doorgaans?

Alex: Als alleenstaande vader krijg je bovenmatig veel aandacht. Op de school van mijn dochter zeggen ze bijvoorbeeld vaak: “Goh, dus je doet het helemaal alleen?”. Daar klinkt dan iets van bewondering in. Maar er zijn ook een heleboel vrouwen die het alleen doen. Dat wordt dan gek genoeg gezien als normaal.

Hans: Doe je het echt helemaal alleen?

Alex: Ja, mijn ex-vrouw is niet in staat om een rol van betekenis te spelen in de opvoeding van onze dochter. Al vrij snel na de geboorte van mijn dochter kwam ik er alleen voor te staan.

Hans: Mis je bij de opvoeding die moederrol?

Alex: Jazeker. Ik ben vader en moeder tegelijk; ik werk en doe het huishouden. De sociaal-emotionele band met mijn dochter is goed, maar er blijft een verschil in beleving tussen mannen en vrouwen. We zijn niet hetzelfde. Ik kan aan mijn dochter van elf jaar oud uitleggen dat ze op een dag ongesteld wordt en hoe dat biologisch gezien werkt. Maar hoe dat van binnen voelt, weet je niet als man. Daarom ben ik ook zo blij dat ik een aantal vrouwelijke rolmodellen heb in mijn netwerk. Allemaal sterke vrouwen van verschillende leeftijden. Dat is belangrijk als je het als man alleen doet.'

Hans: Doe je het echt helemaal alleen?

Alex: Ja, mijn ex is niet in staat om een rol van betekenis te spelen in de opvoeding van onze dochter. Al vrij snel na de geboorte van mijn dochter kwam ik er alleen voor te staan.

Hans: Zijn jullie wel met zijn tweeën gestart?

Alex: Ja, maar dat heeft niet lang mogen duren. Mijn ex kreeg een psychose. Ze stuurde eerst mij eruit en twee maanden daarna kreeg ik mijn dochter in mijn schoot geworpen. Sinds ik alleen voor mijn dochter zorg zijn diverse omgangsregelingen uitgeprobeerd, maar die bleken niet haalbaar vanwege de gezondheid van mijn ex.

Hans: Wat vindt je dochter daarvan?

Alex: Ze vindt het prima. Eerlijk gezegd kreeg ze steeds meer weerstand om naar haar moeder te gaan.

Hans: Wat is jouw betrokkenheid met De Regenboog Groep?

Alex: Ik ben coach geweest bij Back on Track, een project dat mensen bijstaat na een verslaving. Ik heb zelf jarenlang last gehad van een alcoholverslaving. Ik ben in 2013 heel hard onderuit gegaan. Ik besloot toen om me drie maanden te laten opnemen bij de Jellinek.

Hans: Waar was je dochter op dat moment?

Alex: Bij een pleeggezin. Ze was uit huis geplaatst. Na een half jaar mocht ze van Bureau Jeugdzorg weer bij me terugkomen en kon ik mijn rol als alleenstaande vader weer oppikken. Ik ben in die periode ook begonnen met vrijwilligerswerk, niet alleen bij De Regenboog als coach van Back on Track, maar ook bij Team ED (Ervaringsdeskundigen). Nu werk ik bij HVO-Querido als trainer/coach met ervaringsdeskundigheid.

Hans: Heb je zelf ook een coach gehad van Back on Track?

Alex: Ja.

Hans: En hoe beviel dat?

Alex: Heel goed. Er is heel veel herkenning. Je kan met iemand praten die ook een verslaving heeft meegemaakt. Iemand die niet oordeelt. We waren eigenlijk meer een soort sparring partners.

Hans: Wanneer hebben jullie elkaar leren kennen, al tijdens je opname bij de Jellinek of pas daarna?

Alex: Tijdens de opname. Ik zat in mijn laatste week. We zijn gaan wandelen. Ik weet het nog goed; het stormde die dag. Toen ik klaar was met de behandeling kon ik meteen doorpakken en viel ik niet in een gat. Dat was voor mij zo'n meerwaarde.

Hans: Waarom besloot je zelf coach te worden bij Back on Track?

Alex: Het helpt me heel erg in mijn herstel om mijn ervaringen te delen. Wel vond ik het heel spannend om te doen. Ik voelde me heel erg verantwoordelijk. Ik was daarom heel erg blij met de intervisie. Door die intervisie werden al mijn twijfels die ik in het begin had snel getackeld.

Hans: Je bent in 2013 opgenomen. Het is nu 2016. Hoe staat je ervoor?

Alex: Goed.

Hans: Drink je?

Alex: Nee! Dat durf ik niet. Ik heb zoveel gewonnen. Ik houd het bij 0. Dat vind ik een mooi absoluut getal, waar geen enkele discussie over kan bestaan.

Hans: Hoe heb je al die jaren het alleenstaande vaderschap gecombineerd met je alcoholprobleem?

Alex: Dat is erg zwaar geweest. Op een dag in juli 2013 betrapte mijn oudste dochter van 31 me op heterdaad toen ze een dagje met de jongste op stap was geweest. Ze zag hoe ik eraan toe was en heeft de crisislijn van bureau Jeugdzorg gebeld en mijn jongste weer meegenomen. Dat was erg pijnlijk, maar achteraf ben ik haar erg dankbaar. Ik kreeg toen mijn handen vrij. Ik kon niet en mocht niet voor de kleine zorgen maar kon me wel laten opnemen.

Hans: Heb je gewerkt?

Alex: Ik heb tot april 2009 gewerkt als leidinggevende van een callcenter bij een marktonderzoekbureau. Toen ik echt de eindverantwoordelijkheid kreeg was het niet leuk meer. Toen is het met het drankgebruik hard gegaan.

Hans: Hoe combineerde je zorg en werk?

Alex: Voor de basisschool ging mijn dochter fulltime naar het Kinderdagverblijf en tijdens de basisschool maakte ik gebruik van de naschoolse opvang. Ik heb een paar jaar geen vaste, betaalde baan gehad. Sinds 1 januari ben ik weer begonnen. Dan moet je weer gaan plannen. Gelukkig heb ik een groot netwerk. Ik heb goed contact met de ouders van de vriendinnetjes van mijn dochter. We springen voor elkaar in en plannen een maand van te voren al de vakanties met elkaar. Ik heb nu een mooi overzicht gemaakt met allemaal kleurtjes. Geen ontkomen meer aan. (lacht).

 

Wij maken Amsterdam socialer, help je mee?

Aanmelden als vrijwilliger

 

Doneren, machtigen of iets nalaten