Lekker bezig, die veegploeg!

Woensdagochtend in West. Zes mannen van de veegploeg gaan de straat op. Met prikstok en frisse tegenzin. In de Jacob van Lennepstraat komt een buurtbewoner op ze afgerend. In zijn hand een doos chocola van Merci. Bijna een kerstverhaal, deze blijk van waardering, alleen loopt het net even anders.


Het begint zachtjes te regenen, maar dat kan Johnny Banana niets schelen. “Sun is shining”, neuriet hij met Bob Marley in gedachten. Elke vraag beantwoordt hij met een big smile. “Mijn moeder noemde me als kind ‘banana’, omdat ik altijd bananen stal van het aanrecht.’ Felle vrouwenstem: 
‘Waar is banana?!’” In gedachten zijn moeder. 
Johnny Banana komt uit Ghana, naar eigen zeggen 
‘Downtown’. “Ik woon nu in Amsterdam, dat is Noord-Europa en noem ik ‘Uptown’. Maar ik kom dus uit Afrika en dat is ‘Downtown’.” Johnny, die in werkelijkheid Peter heet en door iedereen Pierre wordt genoemd, prikt wekelijks, omdat hij het geld goed kan gebruiken. Na anderhalf uur plastic en bierblikjes prikken, krijgen de heren vier euro plus een maaltijd. 
 

Vaderfiguur

De vegers van De Regenboog Groep zijn dakloos en hebben geen inkomen. Ze verzamelen elke dinsdag- en woensdagochtend op de Bilderdijkstraat bij inloophuis Oud-West. Om half tien vertrekt de stoet, gewapend met prikstok en gestoken in fonkelnieuwe hesjes met daarop in grote witte chocoladeletters: LEKKER BEZIG. Voerman Aysh (68) moet gniffelen om de tekst.  Hij houdt wel van die typisch Nederlandse humor, zegt hij met Engels accent. Hij komt oorspronkelijk uit Zimbabwe, in zijn tijd nog Rhodesië. Al 12 jaar  komt hij als bezoeker bij de Regenboog over de vloer. Van bezoeker werd hij meewerkend bezoeker, inmiddels is hij een soort vaderfiguur voor de jongens. “Ik merk dat de jongens behoefte hebben aan een beetje sturing in hun leven”, zegt Aysh, terwijl hij zijn ploeg de Jacob van Lennepkade op dirigeert. “Ik ben in ieder geval altijd eerlijk en direct. Wie bijvoorbeeld onder invloed op dienst verschijnt, wordt onmiddellijk teruggestuurd.” 
 

Waardering

 


Nog even over die nieuwe hesjes met LEKKER BEZIG erop; Aysh had liever gezien dat ze geel waren of oranje, want nu kan hij zijn mensen niet meer goed zien. “Tijd om te stoppen met dit werk”, lacht hij. Na zes jaar vindt hij het welletjes. Dit is zijn laatste week als veegploegbegeleider. Hij gaat in het washok werken. 
Inloophuis Oud-West krijgt altijd veel kleding toegestopt van de buurt. Aan Aysh straks de taak die kleding te sorteren, te wassen en uit te delen. Zakken vol kleding ziet hij langskomen. Een teken van waardering. Ook tijdens het vegen krijgt de Regenboog veel bedankjes. Aysh: “Mensen steken hun duim op als ze ons bezig zien. Soms bieden ze zelfs een kopje thee aan. Maar de leukste reacties komen van de kinderen. We komen ook bij de Leonardo da Vinci-school. De energie van die kinderen op het schoolplein is zo goed voor de jongens. Soms helpen de kids mee. Dat onze mannen dakloos zijn of verslaafd, zien die kinderen helemaal niet. Dat maakt het zo bijzonder. Het contact met de kinderen brengt je voor heel even terug naar de echte wereld, want die kinderen zijn ook echt.”

Merci de koekoek


Aysh loopt even weg. Er is een probleem. De groep is ontstemd. 
Zojuist heeft een van de vegers als bedankje van een buurtbewoner een doos Merci-chocolaatjes gekregen. De boodschap kan niet mooier. Het is bijna een kerstverhaal, alleen weigert de veger in kwestie te delen. Hij houdt de mokka-, hazelnoot- en melkpralines allemaal voor zichzelf. Sterker, hij steekt ze, zittend op een bankje, een voor een in zijn mond zonder uit te delen. “Hier is het laatste woord nog niet over gezegd”, zucht Aysh en loopt op de man af. Iedereen kijkt toe. Behalve Johnny Banana. Onze man uit Ghana prikt vrolijk verder. Sun is shining. Niet veel later schijnt hij echt: de zon.

 
Tekst: Nicolline van der Spek / Fotografie: Merlijn Michon. N.B.: Alleen Peter a.k.a. Pierre a.k.a. Johnny Banana wilde herkenbaar op de foto.