#MADTOO

#MADTOO: Anne-Marieke had een postpartum depressie

De verloskundige had gezegd dat ik na de bevalling acuut van mijn kind zou houden. Dat was niet het geval. Ik voelde me genaaid! Toen de baby op mijn borst werd gelegd was het enige wat ik dacht: ‘Het is een natte dweil’.

“De eerste nacht thuis na de bevalling was gelijk heel heftig. Ik werd wakker van een stikkend geluid. Naast me zag ik een blauwe baby. Ik heb haar opgepakt en het slijm uit haar longen geklopt. Ze begon te hoesten en gooide het eruit. Ik heb haar in het wiegje tussen ons in gelegd en ben verder gaan slapen. Twee dagen later viel het kwartje. Als ik niet had ingegrepen, was ze gestikt.

Alhoewel de borstvoeding snel op gang kwam, trok ik het niet: zo’ n kind aan mijn tiet. Als de baby wilde drinken, kreeg ik gelijk het gevoel: ‘Ik draai je nek om’. Als ik haar aanlegde, moest ik bijna braken. De eerste drie jaar heeft ze geen nacht doorgeslapen. Ze had last van eczeem en werd elke twee uur gillend wakker vanwege een jeukaanval. Fysiek troosten ging niet, want lichaamswarmte zorgt ervoor dat de jeuk erger wordt. Het enige wat we konden doen, was haar in haar blote kont op de grond zetten of samen onder een lauwe douche gaan staan. En dat soms vier keer per nacht. Je hebt stellen die ruzie krijgen, omdat ze vinden dat het hun beurt is om uit te slapen. Bij ons was het precies andersom: wij kregen ruzie, omdat we vonden dat de ander moest slapen.

Mijn postpartum depressie heeft drie jaar geduurd en was niet mild. Ik heb met een kussen boven de wieg gestaan en heb visioenen gehad waarin ik mijn dochter als een gezwollen lijk door de gracht zag drijven, terwijl ze gewoon naast me aan tafel zat. Mijn medische achtergrond en het feit dat ik er goed met mijn man over kon praten, zijn mijn redding geweest. Hierdoor kon ik dingen in perspectief blijven zien. Het lijden werd er niet minder van, maar ik liet me niet door die beelden van de wijs brengen. Wel liep ik rond met een enorm schuldgevoel waardoor ik elke keer mijn grens als moeder verlegde. Ik heb mijn dochter die eerste jaren bewust veel geknuffeld, ook al voelde ik daar niets bij.

Tegen iedereen in een postpartum depressie zou ik willen zeggen: Dat je voelt dat je niet van je kind houdt, betekent niet dat je niet van je kind houdt. Een op de tien vrouwen krijgt ermee te maken. Beschouw het als een zware zwangerschapscomplicatie. Een hormonale disbalans met een enorme psychische uitwerking. Je bent niet gek: het gaat weer over. Je gaat er niet aan dood en je kind gaat ook niet dood: het is geen psychose. Dat zijn echt twee verschillende dingen. Het komt uiteindelijk weer goed als je de juiste begeleiding krijgt. Zoek hulp. Praat erover! “

Tekst: Evelyn de Roos | Fotografie: Joost van Herwijnen

Benieuwd naar een ander verhaal? Word vrijwilliger van De Regenboog Groep. Lees de verhalen van andere baanbrekers. Meer weten over postpartum depressie? Bekijk de film Roze Wolk van Anne-Marieke Graafmans.

 

Wat kun jij doen?

Jouw hulp is nodig! Je kunt helpen door als vrijwilliger tijd te investeren in Amsterdammers met bijzondere verhalen. Of word donateur!

Vrijwilligerswerk in Amsterdam

Aardige Amsterdammer, de stad heeft je nodig! Meld je hier aan als vrijwilliger. 

Word donateur

Doneren, machtigen of nalaten? Klik hier of sms REGENBOOG naar 4333 (éénmalig 3,- euro)

Koop onze producten

Koop onze unieke producten in de online shop. Voor jezelf of als cadeau. Of sponsor ons, adopteer een schaap of doneer schone sokken.