Over morgen

Het kunstwerk stelt iemand voor die depressief is.

Zij neemt medicijnen, maar het helpt niet echt en het wordt steeds erger.

Zij zinkt steeds dieper in de depressie met steeds meer medicijnen.

En je weet niet hoe het later met haar gaat…

Dit is de tekst die mijn zoon heeft geschreven bij het kunstwerk op de foto hierboven. Hij maakte het op school bij het vak Beeldende Vorming. Het thema was ‘Over Morgen’. Zo ziet hij de situatie met zijn zus. Ik vind het een treffend beeld. Dit kunstwerk gaf mij net het laatste zetje om mijn verhaal op papier te zetten. Ik heb er wat meer woorden voor nodig…

Mijn leven staat stil

Ik ben Monique Al. Ik werk al bijna tien jaar bij De Regenboog als coördinator voor mensen met psychiatrische problemen die sociaal geïsoleerd zijn. Ik vind het waardevol om dichtbij deze kwetsbare groep te komen, om veiligheid te bieden waaruit wezenlijk contact kan ontstaan.
Sinds half april ben ik niet meer aan het werk. Dit verhaal gaat over mijn eigen kwetsbaarheid.

Ik had andere plannen

Als iemand mij begin 2016 gezegd zou hebben dat mijn lieve dochter niet meer wil leven…
Ik zou het niet geloven.
Dat mijn dochter dat jaar in verschillende (psychiatrische) ziekenhuizen zal verblijven.
Hoezo?
Dat ze nooit iemand kon vertellen over de stem die ze hoort.
Wat verschrikkelijk eenzaam. 
Dat ze meerdere keren als vermist zal worden opgegeven bij de politie.
Nee, kan niet.
Dat mijn dochter vanaf mei wacht op een geschikte behandeling binnen de GGZ en dat er eind 2016 nog steeds geen plek voor haar is.
Wat afschuwelijk!
En dat als ze naar een Intensive Care afdeling van een algemeen ziekenhuis gaat, er overal plek is.
Dat mijn dochter na een zelfmoordpoging en een hartstilstand twee weken in coma zal liggen en de toestand zeer zorgwekkend is. Dat het wachten is of ze weer wakker gaat worden, en hoe.

Dat we een hond in huis nemen, speciaal voor mijn dochter.
Nee toch, mijn man heeft een hekel aan honden!
Dat mijn zoon heel blij is met deze puppy. Hij is toch bang voor honden?

Wat ging er mis?

Hoe heeft dit allemaal in godsnaam kunnen gebeuren?
Wat hebben we gemist?
Mijn dochter heeft een vorm van autisme en daarbij zit ze ook nog eens in een lastige leeftijdsfase.
Ik zag haar met vriendinnen worstelen, dat vond ik pijnlijk en eenzaam. Ik heb geaccepteerd dat ze me niet zo veel meer wilde vertellen. Problemen lost ze op haar eigen manier op. Uiteindelijk leek willen doodgaan haar de ultieme oplossing voor al haar problemen.

Een bevoorrecht mens

Mijn plan voor 2016 was om mijn werk uit te breiden. Om naar Armenië te gaan om te zingen en ik zou als masseur meegaan naar een yogavakantie in Portugal. Ook wilde ik serieus aan de slag te gaan in mijn massagepraktijk. Ik was best trots op mijn website die ik samen met mijn zoon had gemaakt. Er lagen plannen om met het hele gezin in de zomer naar Slowakije op vakantie te gaan. Ik verheugde me erop om me door mijn dochter te laten rijden zodra ze haar rijbewijs op zak zou hebben. Ik voelde me met al deze plannen een bevoorrecht mens.

Helemaal geen plannen

Mensen vragen mij hoe ik het volhoud. Ik heb geen keus, je gaat gewoon door. Het valt natuurlijk zwaar om het leven te leven als je weet dat je dochter er een eind aan wil maken. Het valt zwaar om te merken dat ik zelf soms ook geen zin meer in het leven heb. Het valt zwaar om steeds weer aan anderen te vertellen hoe het gaat met mijn dochter of met mij. Zeker nu ze door haar laatste poging niet meer goed kan piano spelen en op dit moment geen acrobatiek kan doen. Het valt zwaar om geen plannen te kunnen maken om samen op vakantie te gaan.

De eenzaamheid die ik voel bij het dragen van dit verdriet valt me bijzonder zwaar. Het valt vooral zwaar om mijn dochter steeds meer achteruit te zien gaan en ik niet weet hoe dat gaat aflopen.

Gewone dingen

Soms zoek ik troost of willen anderen me troosten, maar ik ben ontroostbaar. Het enige wat kan helpen is dat mijn dochter niet meer dood wil en zich wil inzetten voor het leven. Zover is ze nog niet. Toch zijn er ook dagen waarop ik lach. Ik leer veel van mijn zoon, zijn leven gaat in zekere zin gelukkig verder. Soms lift ik daarop mee, als we bijvoorbeeld samen de hond gaan uitlaten. Hij heeft het over gewone dingen en wat hij op school allemaal meemaakt.

Hoe kan ik helpen?

Ik heb het leven altijd wel ingewikkeld gevonden. Als kind had ik het niet makkelijk, als jongste in een groot gezin waar psychische problemen en verslaving hun sporen hebben nagelaten. De uitdaging waar ik nu voor sta, is met niets te vergelijken. Ik kon tot nu toe mijn leven met wat pijn en moeite oppakken als mijn hart brak, maar als je moederhart breekt is dat echt een ander verhaal.

Mijn lieve dochter betekent alles voor me.

De machteloosheid is het ergst. Ik wil mijn kind helpen en ik zie haar ongelofelijk lijden. Ik kan zo weinig voor haar doen. Mijn frustratie hierover is groot, want ik had zelf een moeder die niet beschikbaar was. Zelf zou ik het natuurlijk anders doen met mijn kinderen, maar wat moet je doen als je kind jouw hulp niet wil of niet vraagt? Ik hoop dat mijn dochter het gaat redden en gaat inzien dat het leven de moeite waard is.
Dat zij vooral de moeite waard is!
Doodgaan kan altijd nog.

Jij bent mijn allerliefste

Mina Bilou loubisjembel. Dat betekent ‘jij bent mijn allerliefste’, het is een Slavisch wiegeliedje.
Dit lied heb ik veel voor haar gezongen toen ze nog een baby was en veel huilde. Mijn dochter liet zich als baby al slecht troosten. Ook heeft ze het vaak moeilijk gehad in haar leven en naarmate ze ouder werd, leek het leven steeds lastiger te worden voor haar. Contact aangaan en onderhouden met vriendinnen was ingewikkeld. Na een paar pijnlijke verlieservaringen groeide de angst om vrienden kwijt te raken.
De spontane meid werd een onzeker meisje. De afwijzingen deden zo veel pijn dat ze ervoor koos om het dan maar helemaal alleen te doen.

Soms vindt ze gelukkig troost bij haar huisdieren. Dieren zijn veilig voor haar. Ze nemen haar zoals ze is, ze leveren geen kritiek.

Volwassen worden

Binnenkort is mijn dochter jarig. Dan wordt ze 18 jaar. Ik wil haar verjaardag graag gaan vieren, want ik ben ongelofelijk blij dat ze er nog is! Zij denkt daar anders over. Ze had gepland om geen verjaardag meer mee te hoeven maken. Mijn dochter wil niet volwassen worden. Ik snap dat ergens wel. Het is hartstikke ingewikkeld. Hoe vind je houvast als de wereld voor jou zo wankel is?
Volwassen worden heeft ook veel mooie kanten die mijn dochter nu nog niet ziet, dat kan allemaal nog gebeuren. Wie weet maken we volgend jaar alsnog nieuwe plannen. Misschien gaat ze over een tijdje haar opleiding tot dierenartsassistente vervolgen. Misschien kan ze weer houden van het leven.

Er is altijd een reden tot hoop, want het leven zit vol verrassingen.

 

De Regenboog Groep helpt in het project See You jongeren met een soortgelijke ervaring als de dochter van Monique. We zijn altijd op zoek naar vrijwilligers.

 

Wij maken Amsterdam socialer, help je mee?

Aanmelden als vrijwilliger

 

Doneren, machtigen of iets nalaten