Regenbogers nu nóg digibeter!

Dankzij oud-Regenboger Gijs en met de hulp van donateur GreenDot Company kregen 24 mensen een computer in bruikleen. Samen met een vrijwilliger konden ze daarmee oefenen. Veel van onze deelnemers bleken namelijk niet de computer, noch de vaardigheden te hebben om zich te redden in de digitale wereld.

Mensen die door een opeenstapeling van problemen de grip op hun financiën zijn verloren, hebben veel baat bij de zelfredzaamheid die een computer kan bieden. De administratie bijhouden zonder computer is tegenwoordig immers bijna onmogelijk, denk alleen al aan de bankafschriften die niet of nauwelijks meer thuisgestuurd worden. Voor deze groep is daarom eind vorig jaar een digitaliseringsproject gestart.

Isabel is één van de succesverhalen van de pilot. Zij en haar buddy Jack vertellen over de stappen die ze samen hebben gemaakt en hoe dit project én de computer daaraan hebben bijgedragen.

“Iemand die het zag”

Na haar verhuizing naar Amsterdam, acht jaar geleden, begon de administratieve narigheid voor Isabel. "Mijn dyslexie in combinatie met de zeer gebrekkige ondersteuning vanuit mijn toenmalige hulpverlener zorgde ervoor dat de problemen zich opstapelden."

Deze ophoping was misschien nog wel even doorgegaan als een opmerkzame vrijwilliger van De Regenboog Groep hier geen verandering in had gebracht. De handdoek over de berg post, die Isabel daar altijd overheen deed wanneer haar gezelschapsmaatje langs kwam, voorkwam niet dat de kwestie werd gezien en aangekaart. Een gedreven coördinator Informele Zorg, Marleen Botman, heeft vervolgens de stappen ondernomen om de benodigde hulp op touw te zetten. Vrij kort daarna is vrijwilliger Jack in haar leven gekomen om met de administratie te helpen​​​​. “Jack heeft voor mij in drie weken problemen opgelost waar ik zes jaar depressief van ben geweest omdat ik hier geen hulp had. Hij vond ze appeltje, eitje!” vertelt Isabel dankbaar. Volgens Jack had iedereen zonder dyslexie het in kunnen vullen: “Alleen als een probleem niet wordt opgelost, gaat het op een gegeven moment steeds groter en groter worden”.

Van Dyslectenmap… 

Vanuit zijn beroepsleven heeft Jack ervaring met administratief werk; “Dus het puinruimen had hij zo gedaan” zegt Isabel lachend. De uitdaging lag vooral bij hoe Isabel zelfstandig haar administratie op orde kon houden. “Het geeft al rust als je een overzicht hebt van de problemen” legt Jack uit. Om een oplossing te kunnen vinden bleef hij Isabel doorvragen hoe het kwam dat het haar niet lukte. “Ik kijk in beelden en daar heb ik het altijd mee gered” legt ze zelf uit. Organisaties zoals Waternet zijn regionaal en ook het logo van bijvoorbeeld de gemeente is overal anders. De verwarring die dit zaaide bij Isabel was dan ook de reden dat de verhuizing naar Amsterdam zulke grote complicaties teweeg had gebracht.

Dankzij dit inzicht bedacht Jack een ingenieus systeem wat ze zelf ‘de Dyslectenmap’ noemen. Het bijzondere aan deze map is het gebruik van logo’s van bedrijven, zowel op de tabbladen als op de inhoudspagina. Isabel kan hierdoor makkelijker meekijken en haar administratie zelf ook verder organiseren en de post of belangrijke stukken bij de juiste categorie plaatsen. Isabel hoeft geen moment na te denken over wat er voor haar veranderd is door deze bijzondere map: “Rust in mijn hoofd, dat heeft het vooral gegeven”. Nu alle problemen zijn opgepakt en alles loopt begint ook voorzichtig het vertrouwen in instanties terug te komen merkt Jack. Isabel: “Maar nog belangrijker, als het over financiën gaat, is dat ik gewoon weer lucht heb. Lucht om te slapen, om naar buiten te gaan en om er weer vertrouwen in te hebben”. Sindsdien merkt ze ook dat ze meer begrijpt van poststukken: “Wanneer je de zorgen niet op de achtergrond hebt kun je het papiertje wél scannen”.

…Tot opgeruimde mailbox en zelfredzaamheid

Door deze rust kwam er voor Isabel ook ruimte om bezig te gaan met de computer. Het combineren van de administratieve taken en het oefenen met de computer was in het begin teveel. “Als er iets was met een parkeerkaart aanvragen of iets dergelijks, maakte ik een keus. Twee dingen door elkaar, dat werkt niet” legt Isabel uit. Het duurde wel even voordat ze het werken met de pc een beetje in de vingers had: “Die computer, ik werd er helemaal nerveus van!”. En richting Jack: “In het begin was ik doodmoe als jij geweest was”. Wat voor Isabel wel direct fijn was waren de grotere tekens (ten opzichte van haar telefoon). Het vooruitzicht dat ze hierdoor meer zelf zou kunnen doen motiveerde haar om verder te oefenen.  

Alles wat Isabel op haar telefoon deed, zoals email lezen, is nu verplaatst naar de computer. Op haar telefoon had ze geen overzicht, daardoor gooide ze nog wel eens mails weg die eigenlijk niet de prullenmand in moesten. Nu ziet Isabel de mails beter waardoor het makkelijker is om haar inbox op te ruimen en sinds alles geordend is vindt ze de computer ook echt leuk. “Ik krijg er zelfvertrouwen van en het voelt wel goed dat je niet om elk klein dingetje hulp hoeft te vragen”. Handelingen waar ze eerst nog Jacks hulp bij nodig had kan ze nu zelfstandig. In andere gevallen doet ze zelf al het voorwerk, bij het schrijven van een sollicitatiebrief bijvoorbeeld. Isabel: “Ik doe het op mijn manier, zonder punten en komma’s”. Wanneer Jack komt hoeft het alleen nog verbeterd te worden. “Dat scheelt hem weer tijd en geeft mij veel zelfvertrouwen. Jack hoeft alleen nog maar zes punten ertussen te zetten en wat spelfouten eruit te halen, maar dan heb ik het toch zelf gedaan”. Zonder pc was dat door Isabels dyslexie niet mogelijk. “Hele grote fouten geeft de computer al aan. Als ik het op papier zou doen, kon Jack het misschien niet eens lezen” legt ze uit. Jack: “Dat is ook de bedoeling, de computer als hulpmiddel om zelf dingen te kunnen doen en niet steeds afhankelijk te zijn”.

Interview: Romijn van Leeuwen

Disclaimer: Om privacyredenen is de naam van de deelneemster veranderd. Isabel is een gekozen naam.  

 

Wij maken Amsterdam socialer, help je mee?

Aanmelden als vrijwilliger

 

Doneren, machtigen of iets nalaten