Succes is soms het resultaat van een reeks mislukkingen

Hoe zachtgevooisd en eloquent Hans mag klinken, zo hard was hij voor zichzelf toen het mis ging. “Ik dacht altijd: ‘Ik heb een academische opleiding, ik ben volwassen: ik moet het zelf kunnen en als het niet lukt, dan ligt het aan mij. Dan moet ik maar niet zo slap doen’.”

Maar dat was toen, drie jaar geleden. Nu spreken we Hans in een heel ander daglicht, in de zonovergoten tuin van werklocatie De Derde Schinkel.

“Ik was als ZZP-er naar Antwerpen getrokken. Toen het werk ophield, deed ik daar niet zo veel mee. Ik had geen inkomen meer en steeds dacht ik: ‘het komt morgen wel’. Zo reageer je natuurlijk niet als het goed met je gaat.  Ik kwam terug in Amsterdam -mijn appartement had ik nog- met allemaal schulden. Gas en elektra waren afgesloten en ik dreigde mijn huis uitgezet te worden.

Het zat niet in mijn systeem om hulp te vragen en ik ben altijd perfectionistisch geweest. Ik dacht: ‘ik heb een academische opleiding, ik ben volwassen: ik moet het zelf kunnen en als het niet lukt dan ligt het aan mij. Dan moet ik maar niet zo slap doen’.

Er was wel een moment dat ik met al die brieven op het punt stond om naar de schuldhulpverlening te gaan. Nóg kreeg ik, een seconde of vijf, iets in mij dat dacht: ‘Ik zit hier wel, maar dit kan helemaal niet. Dit gebeurt niet echt’. Ik kon het bijna niet geloven: ik zat in een koud huis waar ik bijna uit werd gezet en écht helemaal aan de grond zat. En nog voelde het even als een soort droom.”

Met hulp door het oog van de naald

“Ik ben door het oog van de naald gekropen. Door wél hulp te vragen aan mijn moeder en een goede vriend kon het ergste afgewend worden en werd ik niet dakloos**.

Ik heb aan de bel getrokken bij de schuldhulpverlening, ben zelf naar de psycholoog gegaan en naar de inloop van Pluspunt (van collega’s Dock en Centram) waar je dan met je administratie heen gaat om het daar zelf te doen. Als je vragen hebt, dan kunnen ze je helpen.

Ik moest daar zelf –en dat vond ik ook heel goed van Pluspunt- mijn schuldeisers bellen. Ze zeiden: ‘hier is een telefoon en hier zijn je schuldeisersbrieven, ga ze maar bellen [lacht]. Ja, dan doe ik dat wel zelf, maar niet alleen. Het is toch anders dan thuis in je eentje gaan bellen.”

Opgekrabbeld? En nu door!

“Op een gegeven moment liep alles: ik kreeg een uitkering en ik kreeg te horen dat ook de laatste schuldeiser akkoord was met het overhevelen van de laatste schuld naar de kredietbank. Ik liep bij een psycholoog om aan te pakken wat mij in de problemen had gebracht… En toen merkte ik dat de dagen niet meer om kwamen.

Al het geregel was voorbij, maar ik voelde me niet beter. Nu ben ik al iemand die altijd vroeg opstaat en ja, dan duurt een dag lang. Zo kwam ik, via mijn klantmanager, hier bij de Boekbinderij terecht. Het begon met twee middagen, maar op een gegeven moment was ik hier vijf dagen per week aan het werk. Ik vond het zo ontzettend leuk. Hier hervond ik mijn creativiteit en ik sta nu heel anders in het leven dan vier jaar geleden. Ik reik mezelf vaker de hand, het harde en genadeloze naar mezelf is er nog wel, maar anders.

Het is tijd.

Vroeger was alles wit of zwart, nu zijn er meer kleuren waaruit ik kan kiezen. Het werk dat ik deed, de collega’s hier… Het heeft me heel veel gebracht. Door dit werk en die therapie ben ik enorm gegroeid. Ik kan nu weer echt op eigen benen staan en mijn eigen geld verdienen. Ik ga deze week beginnen bij het Van Gogh Museum als medewerker bezoekersservice. Ik ben vorige week ingewerkt en het was erg leuk.

Ik ga met pijn in mijn hart weg hier, maar het doel was om weer betaald werk te doen en dat is nu gelukt. Het is tijd.”  

 

Titelquote: Vincent van Gogh / Tekst en foto: Sander Kersten

Wij maken Amsterdam socialer, help je mee?

Aanmelden als vrijwilliger

 

Doneren, machtigen of iets nalaten