Anastasia is jongerenmaatje en merkt dat ze daarmee veel kan betekenen

TIJDENS HET FRISBEEËN GING HIJ VERTELLEN

Eenzaamheid onder jongeren

Nu corona op zijn retour is, opent de wereld zijn deuren. Toch wandelt niet iedereen even gemakkelijk naar buiten. Dieper in hun schulp gekropen door het maanden gedwongen thuiszitten, is het voor een groeiend aantal jongeren extra lastig om het sociale leven te omarmen. Jongerenmaatjes Robert Rescino (32) en Anastasia Dima (26) – twee vrijwilligers van De Regenboog Groep – helpen jongeren die kampen met eenzaamheid op weg.

 

“Tijdens het frisbeeën ging hij vertellen, D., mijn maatje. Hij voelde zich duidelijk op zijn gemak en begon te vertellen over wat hem allemaal bezighield. Dat was een moment waarvan ik dacht: ‘hé, hier is iets aan het veranderen’, want voorheen vertelde hij weinig over zichzelf. Door corona kwam hij zelfs nauwelijks buiten.” Robert Rescino zit achter een glas verse jus d’orange op een zonnig terras in het centrum van de stad. Het is nog vroeg, maar de Amsterdammers hebben er zin in. Iedereen is onderweg: naar school, de universiteit, kantoor. De tram komt een paar keer langsgerinkeld. Auto’s toeteren. Corona ligt achter ons. Het normale leven is weer begonnen. Robert is jongerenmaatje bij De Regenboog Groep. Samen met vrijwilligers als Robert zetten wij ons onder andere in voor jongeren die worstelen met eenzaamheid. Het probleem openbaart zich bij een groeiend aantal jongeren. Zeker na de afgelopen coronaperiode.

 

Jongerenmaatje Robert was zelf tijdens corona ook best eenzaam, bekent hij

 

“Ik ben gewoon iemand om tegenaan te praten.”

 

“Tijdens corona was ik zelf ook best eenzaam”, bekent Robert, die een baan heeft en samenwoont met een vriendin in Amsterdam-Oost. “Dus toen er weer wat meer mogelijk was, ging ik googelen. Ik wilde vrijwilligerswerk doen, uit mijn bubbel treden en kwam uit bij De Regenboog Groep en zodoende bij mijn maatje D., die zes jaar jonger is dan ik en een vorm van autisme heeft. In het begin zijn we gaan gamen, gewoon ‘silly fun games’. Dat brak het ijs, merkte ik, want dat gamen bleek een goede manier om met elkaar te praten. We hielden het licht en spraken over zaken die ons allebei interesseren: gamen dus en sporten. Later ben ik op zoek gegaan naar iets waardoor hij naar buiten ging. We zijn gaan basketballen en frisbeeën. Mijn maatje heeft moeite met drukke plekken, dus zochten we naar plekken waar we ons allebei op ons gemak voelen: het bos, het park. Daar begon hij voor het eerst te vertellen, tijdens het frisbeeën. Misschien scheelt het dat ik geen social worker ben. Ik ben gewoon iemand om tegenaan te praten en leuke dingen mee te doen. Meer niet. Groter wil ik mijn rol dan ook niet maken. We zijn nu bijna een jaar verder. Hij is veranderd, heb ik gemerkt, opener geworden en hij doet nu parttime werk op de universiteit. Maar daar wil ik zeker niet de credits voor krijgen. Dat doet hij toch echt allemaal zelf.”

 

De uitnodiging op de app van haar maatje om ergens af te spreken, greep Anastasia met beide handen aan

 

“Ineens dát appje, ik wist niet wat ik las!”

 

Jongerenmaatje en student Biologie Anastasia Dima zat ‘s avonds bij een vriendin toen ze ineens een appje kreeg: ‘Zullen we volgende week ergens afspreken?’ “Ik wist niet wat ik las!” De app was van haar maatje, die tijdens de coronaperiode naar Amsterdam is verhuisd en feitelijk nooit buiten is geweest, te angstig voor de buitenwereld. “We kennen elkaar al zes maanden, maar nooit eerder wilde hij in het echt afspreken. We hebben maanden alleen maar online afgesproken, met Zoom.”

Het duurde lang voordat ze het vertrouwen wist te winnen, blikt Anastasia terug op de afgelopen maanden. “Al die keren met Zoom spraken we over alles en niets, kleine dingen, maar het werd nooit persoonlijk. Hij vertelde veel over het land waar hij lang had gewoond. Natuurlijk wilde ik wel over andere dingen praten, maar ik wilde hem niet pushen. Het hielp toen ik over mezelf vertelde. We lijken op elkaar. Ik ben ook iemand die niet snel op mensen afstapt. Wat ook hielp was dat ik hem complimenten gaf, bijvoorbeeld over de verhalen die hij me vertelde. Daar was hij heel blij mee, want hij dacht dat hij veel te lang aan het woord was. Door hem feedback te geven en mezelf kwetsbaar op te stellen, zag ik dat hij geleidelijk opener werd en meer initiatief nam. Ik maakte altijd de afspraak voor de volgende Zoom-sessie, maar na acht weken deed hij dat. Ik dacht: ‘Nu zijn we op de goede weg’. En toen kwam die app!”

 

“De volgende stap is vrienden maken.”

 

Jongerenmaatje Anastasia: "Het was alles bij elkaar een langzaam proces, maar wel een mooi proces. De volgende stap is vrienden maken.”

 

De uitnodiging op de app, een doorbraak, greep Anastasia met beide handen aan. De ontmoeting heeft onlangs plaatsgevonden in het Amsterdamse Bos. Ze straalt als ze erover vertelt: “Het begon een beetje onhandig, want we stonden allebei op een andere locatie op elkaar te wachten, maar al snel voelden we ons allebei op ons gemak. Het bos heeft natuurlijk ook iets rustgevends en door te lopen hoef je elkaar niet aan te kijken terwijl je praat. Het was alles bij elkaar een langzaam proces, maar wel een mooi proces. Niet iedereen staat midden in het leven, er zijn ook mensen die zich in de periferie van het leven begeven. Daar kun je als maatje veel voor betekenen, heb ik gemerkt. Hij is uit zijn comfortzone gestapt. Hij durft naar buiten. De volgende stap is vrienden maken.”

 

Robert over zijn maatje: "Hij is veranderd en opener geworden. Maar daar wil ik zeker niet de credits voor krijgen. Dat doet hij toch echt allemaal zelf.”

 

Tekst: Nicolline van der Spek I Fotografie: Merlijn Michon

 

Wij maken Amsterdam socialer, help je mee?

Aanmelden als vrijwilliger

 

Doneren, machtigen of iets nalaten