De Regenboog Groep, Merlijn Michon, Eenzaamheid, Sociale eenzaamheid, Amsterdam

"We hebben geen geld voor schoolreisjes"

Voordeuren heb je in allerlei soorten. De ene voordeur is gebarricadeerd met extra sloten, de andere voordeur gaat open met een sleutel die onder een plant naast de deur 'verstopt' ligt. Deze keer de voordeur van Sobariyah van der Linden (38). Ze is getrouwd met Mario (52) en heeft een tweeling van 9 jaar. De derde is op komst. Ze is heel gastvrij, maar door de torenhoge schulden komt er al jaren niemand meer bij het gezin over de vloer.

 

Het is even zoeken naar de voordeurbel van de galerijwoning in West, die zich net buiten de Ring bevindt. Er is ook geen trap. Wel een lift. Binnen is het brandschoon en keurig opgeruimd, maar behoorlijk krap voor vier personen, en een kleine op komst. Er is maar 1 slaapkamer! Daarom staat er ook in de kamer een bed, waar Mario of Sobariyah slaapt.

De tweeling verheugt zich enorm op de komst van een broertje of zusje. De ouders ook, alleen… waar moet de box komen te staan, en het ledikantje? Een paar jaar geleden hadden ze nog een koopwoning in Zuid-Oost, maar toen raakte Mario zijn baan kwijt. Het gezin kon de hypotheek niet meer betalen en was gedwongen het huis te verkopen. Er stond ook nog een lening open van 30.000 euro en er waren schulden bij de zorgverzekeraar en de belasting. Alles bij elkaar kampt het gezin met een schuld van 75.000 euro.

Gelukkig heeft Mario intussen weer werk gevonden en ook Sobariyah heeft een baan. Ze werkt in de thuiszorg. Een vetpot is het niet. Zeker niet met een woninghuur van 630 euro per maand.

Een maatje van De Regenboog Groep heeft het gezin bijgestaan. Ze kwam langs om het gezin te helpen met het op orde brengen van de administratie. ‘Twee tassen vol papier’, lacht Sobariyah schuldbewust. ‘Mijn man is… hoe heet dat? Dyslextisch, precies. Hij kan geen formulieren invullen. Ik kan niet goed bellen, omdat ik niet zo goed Nederlands spreek.’

 

Van bewindvoering krijgt het gezin nu 80 euro per week. Daar moeten ze alles van doen. ‘Straks zijn de jongens jarig, maar op school trakteren lukt niet.’ Op het gezicht van Sobariyah valt schaamte te lezen. Het gezin kan ook de schoolreisjes niet betalen, en andere activiteiten die met school te maken hebben. Gelukkig heeft de school daar begrip voor, vertelt Sobariyah. Wel vindt ze het jammer dat haar jongens  geen vriendjes kunnen uitnodigen in de krappe woning om te spelen. Zelf had Sobariyah graag vaker gekookt voor haar vrienden. Ze komt uit Indonesië en maakt de lekkerste nasi goreng. Vroeger kwamen er wekelijks mensen over de vloer. Nu niet meer. Geen geld.

Groot lichtpuntje is de komst van de kleine. Sobariyah kan niet wachten en wrijft over haar buik. Dan gaat het alarm af op haar telefoon. Tijd voor het middaggebed.

 

Tekst: Nicolline van der Spek. Fotografie: Merlijn Michon

 

Wij maken Amsterdam socialer, help je mee?

Aanmelden als vrijwilliger

 

Doneren, machtigen of iets nalaten