De voordeur van

Ze liet me tot twee keer toe voor een dichte deur staan

Voordeuren heb je in allerlei soorten. De ene voordeur is gebarricadeerd met extra sloten, de andere voordeur gaat open met een sleutel die onder een plant naast de deur 'verstopt' ligt. Deze keer de voordeur van Emma van Gastel (20), papermate bij De Regenboog Groep. “Een van mijn klanten deed nooit open. Een andere klant stond vanaf zijn balkon al naar me te zwaaien als ik de straat kwam inlopen.”

“Hier stond ik dan altijd”, zegt Emma van Gastel (20) en kijkt naar boven. Een leeg balkon, waar haar klant Vinod altijd stond te zwaaien als Emma de straat kwam inlopen. Emma kwam wekelijks bij hem langs als Papermate, een project van De Regenboog Groep, waarbij mensen met een licht verstandelijke beperking een maatje krijgen.

“De eerste keer zou ik samen met Gijs, mijn stagebegeleider, langskomen, maar ik was er veel vroeger dan Gijs. Ik had geen idee; moest ik buiten wachten op Gijs of mocht ik al aanbellen? Meneer had me al gezien en riep vanaf zijn balkon: Ben jij Emma? Je hoeft niet buiten te blijven staan. Kom binnen. Dat is eigenlijk alle andere keren zo gebleven. Hij stond altijd vanaf zijn balkon naar mij te zwaaien als ik de straat kwam inlopen.

Vinod had allerlei sloten op zijn deur, viel me op, een gewoon slot, maar ook een hangslot aan de binnenkant van de deur. Zijn woning was heel leeg. Er stonden alleen twee oude banken. Een tafel had hij niet, ook geen tv. Hij had alleen een vogeltje, meer niet. Hij was alles kwijtgeraakt door de scheiding en is zelfs een poos dakloos geweest. De eerste keer zat hij onderuit gezakt op de bank. Zo van: ik weet het niet meer.

Ik merkte direct aan zijn manier van praten dat hij een licht verstandelijke beperking had. Nog knap dat hij al die jaren ZZP-er is geweest. Hij heeft een eigen sloopbedrijf gehad, maar hij heeft een IQ van 60. Dat merk je aan alles. Hij drukt zich bijvoorbeeld niet goed uit aan de telefoon. Mensen begrijpen hem niet, en dat frustreert hem dan. Hij zucht en wordt soms boos. Brieven van de gemeente begrijpt hij ook niet. Hij snapte wel dat die brieven belangrijk zijn en had alles bewaard in een grote Albert-Heijn tas. Die tas nam hij telkens mee als hij naar de schuldhulpverlening ging. Alles zat erin, vanaf 2011! Daar zijn we als eerste mee begonnen. Samen hebben we alles keurig in mapjes gemaakt.

Ik zag hem in de loop van de tijd echt veranderen. Hij kreeg eigenlijk steeds meer zelfvertrouwen. De eerste keer zat hij onderuitgezakt, later stond hij me dansend op te wachten in zijn kamer. Hij had altijd muziek aan staan: reggae. Daar ben ik toevallig ook gek op, dus dat schiep een band. Eigenlijk was hij mijn leukste klant. Ik heb ook een andere klant gehad tijdens mijn stage bij De Regenboog Groep. Het contrast kon niet groter. Het was een hele slimme vrouw, tegen het sluwe aan. Ze liet me tot twee keer toe voor een dichte deur staan, reed zelfs een keer demonstratief voor mijn neus weg toen ik voor haar voordeur stond. Vanuit de auto keek ze me recht aan. Dat waardeerde ik echt niet. Maar ze wilde niet dat ik kwam, ze vond me te jong en wilde überhaupt niet geholpen worden. Ze had schulden, maar dat interesseerde haar niet. Vinod was juist altijd blij als ik aanbelde. Het gaat nu heel goed met hem. Daar doe je het voor als vrijwilliger.”

Wij maken Amsterdam socialer, help je mee?

Aanmelden als vrijwilliger

 

Doneren, machtigen of iets nalaten