Carl (75) helpt iemand met geldzorgen: ““Het duurde drie weken voor ze me durfde te vertellen waar ze bang voor was.”
“Ik ben altijd advocaat geweest en heb veel geprocedeerd tegen de overheid. Sommige cliënten namen een strakke administratie mee. Anderen kwamen met een grote zak vol papieren binnenwandelen. Zodoende heb ik gaandeweg heel veel ervaring opgedaan in het schiften van documenten. Daarbij kwam ik ook nog wel eens andere dingen tegen in de berg post, waar ik de mensen mee kon helpen. Na mijn pensioen zat ik nog in een paar besturen, maar toen dat werk ook afliep, dacht ik: ‘er zijn vast wel mensen die ik ergens mee kan helpen’.
Zo ben ik mensen gaan helpen die een zooitje van hun post hebben gemaakt en daardoor in de problemen zijn gekomen. Op een gegeven moment wordt de berg zo groot - waarbij de oplopende bedragen meegroeien - dat mensen het niet meer zien. Voor mij is dit niet zo moeilijk, dus dan kan ik orde scheppen.
Zeven sloten
Mijn eerste maatje van De Regenboog Groep …daar heb ik een jaar contact mee gehad. Die man is weer op de been en dat is toch maar mooi. Het is een veertiger die in zeven sloten tegelijk liep. Ik heb hem uit drie van die sloten kunnen redden en mede daardoor kon hij zichzelf uit de rest van de sloten halen. Ik sprak hem laatst nog en vroeg of hij nog een maatje nodig had. Hij dacht even na en zei weloverwogen: ‘nee, ik kan het nu wel redden’. Dat is dan fijn om te horen.
Angst voor schuldhulpverlening
Het is belangrijk duidelijk te zijn. Mensen overzien vaak niet wat er gaat gebeuren als ze niet in actie komen. Zo ook de vrouw die ik nu help, tegen haar moest ik het heel scherp stellen: of je gaat nu in de schuldhulpverlening, of je verliest je huis. Dat is dan wel schrikken. Het duurde enkele weken voor ze me vertelde waarom ze geen schuldhulpverlening wilde. Ze had hierover van haar vriendinnen dingen gehoord die niet waar zijn. Toen ik die angst kon wegnemen, konden we verder.
Alles op de fiets
Als ik de vacatures op de site van de Vrijwilligers Centrale Amsterdam zie, is er nog meer dan genoeg werk te doen op dit vlak. Want, het blijkt, als je de Nederlandse taal slecht spreekt of niet goed bent met internet, dat het verdomde moeilijk is om met instanties in gesprek te gaan. Zoveel mensen komen hierdoor in de problemen. Ik vind dat een zorgelijke ontwikkeling in Nederland. Ik ga in ieder geval door met dit vrijwilligerswerk.
Tekst: Sander Kersten en Jola Gosen | Beeld: Tessa Posthuma de Boer
Doe als Carl en word vrijwilliger.