Hans Wijnands (61) is directeur van De Regenboog Groep. In deze vaste rubriek praat hij steeds met andere Regenbogers. Bij wijze van ludieke uitzondering dachten we eens aan: Hans in gesprek met …Hans. Schrijver Nicolline van der Spek stelde de vragen.
N: “Je bent baas van de Regenboog. Voel je je ook de baas?”
H [lacht]: “Totaal niet. Maar ik ben het strikt genomen natuurlijk wel.”
N: “Anders gezegd: wat zou de Regenboog zijn zonder jou?”
H: “Nog steeds een prachtige organisatie die staat als een huis en waar mensen met passie hun werk doen.”
N: “Wat zijn je eigen idealen eigenlijk?”
H: “Dezelfde als toen ik nog een achttienjarige punker was: ieder mens verdient een eerlijke kans.”
N: “Is er een schrijnend verhaal dat je specifiek is bijgebleven de afgelopen jaren?”
H: “Daar zou ik lang over kunnen nadenken, maar ik denk niet dat er één verhaal is dat eruit springt.”
N: “Je bent toch niet aan het afstompen?”
H: “Nee hoor, integendeel. Naarmate ik ouder word, merk ik dat ik juist sentimenteler word. Dat schijnt bij de leeftijd te horen.”
N: “Al meer dan vijftig jaar zet De Regenboog Groep zich in voor daklozen. Heb je jezelf weleens afgevraagd hoe het zou zijn om dakloos te zijn?”
H: “Heel vaak. En ik moet er niet aan denken. Behalve de warmte van een huis, zou ik vooral de geborgenheid missen. Thuis kan je helemaal jezelf zijn en hoef je niets. Dat niet kunnen, lijkt me nog het allerzwaarste van geen huis hebben.”
N: “De Regenboog is officieel opgericht in 1975. Was je liever toen dakloos geweest of nu?”
H: “Dan liever nu. Er zijn veel meer opvangvoorzieningen voor daklozen. Aan de andere kant waren er in 1975 meer mogelijkheden in de marge. Amsterdam is tegenwoordig volledig dicht geregeld.”
N: “Wil je tot slot nog iets kwijt?”
H: “Jazeker, namelijk dat het me mateloos frustreert dat de politiek de mond vol heeft van de wooncrisis, maar niets doet om deze op te lossen.”
Tekst: Nicolline van der Spek | Foto: Mila van Egmond | Eindredactie: Jola Gosen