Veelzeggend sieren bontgekleurde vlaggen vandaag de deur van ons inloophuis Makom. Een even kleurrijk ‘bevrouwde’ receptie heet alle bezoekers met een grote lach welkom. Op tafel staat een kit met nagellak, oogschaduw en lipstick, vrij te gebruiken door iedereen die er is. Hoe opgewekt dit ook allemaal klinkt, hier gaat een enorme urgentie aan beschutting en bescherming achter schuil. In een wereld die voor hen vaak hard en veroordelend is. Zoals elke donderdag is Makom vandaag een inloophuis voor dakloze LHBTIQ+’ers en vrouwen.
Fernando (32) heeft Nederlandse en Dominicaanse roots en groeide op in het Caribische Sint Maarten. Tweeëntwintig was hij toen hij naar Nederland kwam om aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten een dansopleiding te volgen. “Dat was eerst een cultuurshock, maar werd een van de beste ervaringen. De opleiding breekt je om je weer op te bouwen. Ze hielpen me blokkades te vinden waarvan ik niet eens wist dat ik ze had en die te doorbreken.” Tot alles op slag veranderde voor de twintiger. “In mijn derde studiejaar overleed mijn moeder, in Parijs, en had ik een week om alles te regelen.” Met een online inzamelingsactie haalde hij tienduizend euro op voor de crematie. Ondanks dat kostte al het georganiseer Fernando veel geld, waardoor hij in de schulden raakte en moest stoppen met zijn opleiding. “Ik kwam in een steeds dieper gat terecht. Over een periode van twee, drie jaar waarin ik probeerde vol te houden, zonder te kunnen rouwen, bleven mijn schulden groeien en werd ik uiteindelijk mijn huis uit gekickt. Ik was dakloos en had geen idee waar ik heen moest.”
Kleine familie
Via de Straatalliantie kwam Fernando bij ons inloophuis AMOC-West aan de Transformatorweg terecht. “Je bent ergens binnen. Alleen voelde ik me er totaal niet veilig en de ogen op me branden als kleine zwarte man met nagellak op. Ik kon er ook overnachten, maar was bang voor wat er dan zou gebeuren en hoe ik zou moeten vechten om te overleven.” Onze kleinschalige nachtopvang voor LHBTIQ+-personen in Princehof bleek een geschiktere plek voor Fernando. Overdag is Princehof een regulier inloophuis voor dakloze mensen en ’s nachts kunnen er twaalf mensen uit de LHBTIQ+-groep slapen. Sinds oktober 2025 overnacht Fernando hier. “Princehof heeft echt verlichting gebracht. Eerst moest ik me wel conformeren. Ik ben het helemaal niet gewend om dakloos te zijn en op straat te leven. Mentaal had ik zoveel om mee te dealen. Ik bleef maar huilen omdat ik in een dergelijke ruimte was en had ontelbare inzinkingen. Maar na een maand of twee realiseerde ik me dat deze plek beter voor me was dan de meeste andere plekken. Zonder dat ik ‘m letterlijk had, kon ik hier mijn eigen ruimte innemen. Mensen zagen waar ik behoefte aan had en lieten me met rust. Bij Princehof helpen we elkaar terwijl we elkaars grenzen respecteren: waar wil je wel of niet over praten? Zo groeiden we tot een kleine familie.”
Bezoeker LHBTIQ+-opvang Fernando
Voor het eerst toegelaten
Maar vandaag zitten we in Makom, dat alle dagen van de week een regulier inloophuis is, behalve op donderdag dus, de speciale inloophuisdag voor dakloze LHBTIQ+’ers en vrouwen. Hier is maatschappelijk werker BeyonG het vaste baken. Fernando: “BeyonG was de eerste waar ik écht iets aan kwijt kon. Niet alleen voelde ik me voor het eerst gehoord, maar ook begrepen. Al had ik het aan nog zoveel vrienden verteld, door BeyonG durfde ik het gevoel pas toe te laten. Ik stootte het af, het verdriet, de val. Ik wilde niet in die diepte vallen en niet meer in staat zijn tot functioneren. Via BeyonG ben ik nu aangemeld voor traumatherapie. Ik ben anders geworden dan ik was. Ik was een sociale vlinder. Maar toen mijn moeder overleed, klapte ik in elkaar. BeyonG is een grote pilaar in mijn leven. Ik heb genoeg vrienden buiten de opvang, maar in de opvang heb ik zulke mooie mensen ontmoet waarbij ik mijn masker niet hoef op te houden.”
Riskant
Wat het grootste verschil is met de reguliere opvang? Fernando: “Je privacy als LHBTIQ+’er. In een gewone opvang word je bestudeerd, gevolgd, aangestoten. Gedurende de dag is het kijken, kijken, grappen, grappen, en dat loopt steeds verder uit de hand. Ook vecht iedereen in zo’n opvang voor zichzelf. Iedereen dringt voor zijn eigen plek, waardoor mensen niet meer beschaafd zijn. Voor LHBTIQ+’ers is dat riskant. De meesten zijn heel kwetsbaar. Het was ook zo’n opluchting om van AMOC-West naar de LHBTIQ+-nachtopvang in Princehof te gaan. Bij AMOC-West zou ik nóóit zo mezelf kunnen zijn als nu bij de speciale opvang in Princehof en Makom.” Fernando is extravert en een artiest, maar wel authentiek zichzelf, én ook introvert om weer op te kunnen laden, zegt hij. Straks om twee uur geeft hij voor de derde keer een vogue-dansles in Makom. Zo kan hij wat teruggeven aan de opvang. Net als Jessica (48) dat doet door anderen bij te staan en te koken in de LHBTIQ+-nachtopvang in Princehof. Fernando vraagt haar erbij om te vertellen hoe hij is veranderd vanaf het moment dat hij Princehof binnenkwam. Jessica: “In het begin was hij heel verlegen en gesloten, maar toen hij merkte dat wij hem als gelijkwaardige behandelen en hij ons beter leerde kennen, opende hij steeds meer. We lieten hem weten dat hij niet alleen is. Verder hielp ik hem met medicatie en begeleiding naar zorgplekken. Ik help waar ik kan, zo goed als ik kan, ook al heb ik zelf hulp nodig.” Van helemaal op zichzelf is Fernando getransformeerd naar "the momma" van de groep, concluderen ze getweeën gierend. En Jessica is dan "the grandmomma". Fernando: “We zijn hier allemaal samen. Één keer kwam ik aan en was mijn bed al opgemaakt. Ook vieren we elkaars verjaardagen en geven we het personeel soms een cadeautje. We zijn gewoon écht een familie.”
Bezoekers Fernando en Jessica in de LHBTIQ+-opvang in inloophuis Makom
Anders niet gehaald
Openhartig vertelt Fernando tot slot dat hij verschillende zelfmoordpogingen heeft gedaan nadat zijn moeder overleed. “Ik had een stopmoment nodig. Als de LHBTIQ+-opvang van de Regenboog er niet was geweest, denk ik niet dat ik het zou hebben gehaald.” Nu heeft Fernando weer perspectief, maar daar heeft hij hard voor moeten werken. “Zelfzorg en zelfrealisatie, met de hulp van de mensen bij Princehof en Makom. Zij vonden ook een dansstudio voor me, om te repeteren. Vroeger danste ik 24/7. Als ik me slecht voelde, ging ik dansen en voelde ik me altijd beter. Dus toen dat wegviel … Weer dansen had zo’n grote impact op mijn mentale gezondheid. Zonder de mensen van de Regenboog had ik niet de energie en motivatie gehad om vooruit te gaan. Daar ben ik ze zo dankbaar voor.” Via ons project Back2Work volgt Fernando momenteel een programmeer- én een ontwerpcursus. “Ik doe nu dingen om mezelf te verbeteren in deze situatie. Uiteindelijk wil ik mijn opleiding weer oppakken en mijn diploma halen.”
Maatschappelijk werker LHBTIQ+-opvang BeyonG
Minder stress en meer veiligheid
BeyonG (40), zelf transgender, is sinds 1 april 2025 maatschappelijk werker bij de LHBTIQ+-opvanglocaties van De Regenboog Groep. Daarvoor heeft ze als dagcoördinator bij Princehof geholpen de LHBTIQ+-nachtopvang op te zetten. Ook heeft ze bij LHBTIQ+-organisaties Veilige Haven en COC gewerkt. In 2017 won ze zelfs de Jos Brink Innovatieprijs (LHBTIQ+-emancipatie). Een echte pionier op het gebied van LHBTIQ+-rechten dus. Ze heeft één grote droom, of missie eigenlijk: een specifiek opvanghuis of een zorgboerderij voor transpersonen. BeyonG: “Sinds januari 2025 runnen we de speciale LHBTIQ+-nachtopvang in Princehof, ook om te laten zien dat deze groep een eigen inloophuis nodig heeft. Eigen ruimte en privacy leveren écht wat op: minder stress en meer veiligheid. Zeker bij transgenders of als je heel kwetsbaar bent.” Ook BeyonG begint over het familiegevoel bij de speciale opvanglocaties. “LHBTIQ+’ers ervaren hier het gevoel niet meer alleen te zijn. Die verbinding werkt empowerend. Een voorbeeld ... Overdag is Princehof een regulier inloophuis. Dan zitten er vijftig mannen en is er een andere energie. Als de overnachters daar dan ’s middags alvast in een groepje binnenkomen, zie je ze samen sterker staan.” BeyonG geeft aan dat Princehof veilig is, maar je overdag wel micro-agressie bemerkt.
Vertrouwen kwijt
Zelf krijgt BeyonG als transgender ook veel voor haar kiezen. Daarom loopt ze op veel plekken in Amsterdam niet hand in hand met haar partner, vertelt ze. “Hiermee kies ik bewust voor veiligheid. Bij groepjes mannen loop ik vaak een blokje om. Niet lang geleden werd ik door twee jongens bespuugd en gooiden ze een flesje op me, gewoon omdat ik voorbij liep.” In haar werk helpt het haar juist. “Omdat ik zelf trans ben, voelen mensen zich vaak direct veilig en zijn zij een open boek. Het helpt om vertrouwen te winnen. Meestal moet je LHBTIQ+’ers laten geloven dat er een systeem is waar hulp is voor mensen zoals zij. Want ze zijn zo vaak tegen muren aangelopen in het reguliere hulpsysteem. Eerst werden ze uitgekotst door familie. Vervolgens gediscrimineerd, gemisgenderd. Hierdoor is het vertrouwen in hulp helemaal weg. Ik heb mensen zelfs zien teruggaan naar een onveilig land, omdat ze zich hier in de reguliere opvang net zo onveilig voelden.” BeyonG wil mensen meegeven in zichzelf te blijven geloven. Soms lijkt het alsof we alleen zijn tijdens deze reis, maar dat is niet zo. Weet dat we de juiste info en hulp kunnen krijgen.” Tegelijkertijd vindt BeyonG dat er te weinig plekken zoals Princehof en Makom zijn en pleit zij met hart en ziel voor een specifieke 24/7 LHBTIQ+-opvanglocatie.
Bezoeker en hulpkracht LHBTIQ+-opvang Juan
Actief voor de LHBTIQ+-community
Zich allang bewust van wat er ging komen, verliet Juan (42) drie jaar geleden Amerika. In Nederland kwam hij in ons inloophuis AMOC-Zuid terecht. “Dat was de eerste stap, voordat er andere deuren naar hulp opengingen.” Juan vertelt over zijn ervaring als gay op deze reguliere opvanglocatie. “Ik was oké, omdat ik voor hetero door kan, maar anderen niet. Mensen die meer queer of flamboyant overkwamen, werden buiten lastiggevallen of zelfs aangevallen. Er is te veel trauma in de opvang. Russische mensen, Oost-Europeanen, allemaal zijn ze zwaar getraumatiseerd. Dat is geen omgeving voor LHBTIQ+-personen. Ik zat niet in de kast, maar sprak er ook niet over. Daarom werd ik getolereerd. Toen ik doorhad hoe er met mijn community werd omgegaan en daarover begon te praten, resulteerde dat erin dat ik werd achtervolgd en ze mijn fiets gingen molesteren. Dan lieten ze mijn banden leeglopen en draaiden ze schroeven los.” Het positieve effect was dat mensen uit de LHBTIQ+-groep naar Juan toekwamen en hem als een soort anker begonnen te zien. “Destijds ontstond samen met Anika, locatiehoofd van AMOC-Zuid, het idee voor een focusgroep. Die vervolgens uitgroeide naar steeds meer dagen.” Dus toen Anika deze speciale donderdag in Makom wilde starten, was dat helemaal in zijn straatje en hielp hij mee. In Amerika was Juan net zo actief voor zijn community. “Daar hield ik me bezig met de problematiek van dakloosheid binnen de LHBTIQ+-gemeenschap en organiseerde ik awareness-events op de universiteit. Vijf jaar geleden werd de Don’t Say Gay-wetgeving in Amerika geïntroduceerd, waardoor er op scholen niet over seksualiteit of gender mag worden gepraat. Als leraren erachter komen dat je gay bent, moeten ze het bij wet aan je ouders vertellen. En het wordt alleen maar erger met initiatieven gericht op het inperken van zorg voor transgender-personen. De volgende stap is dat mensen met beperkingen als autisme geen hulp meer krijgen om in de maatschappij te kunnen functioneren.” Zijn ‘andere’ blik op de situatie in Amerika heeft erin geresulteerd dat Juan veel vrienden is kwijtgeraakt. “Er is geen dialoog meer. Ook heb ik geen contact meer met mijn broers.” Zijn vader verloor Juan al op zijn elfde aan kanker en zijn moeder is een paar jaar geleden aan alzheimer overleden. In Amerika heeft Juan veel voor zijn zieke ouders gezorgd. “De zorg is er zo slecht. Ik hielp mijn moeder altijd met douchen bijvoorbeeld. Dat wilden mijn broers niet doen: ‘Zij konden hun moeders borsten toch niet zien? De gay wel …’”
De Regenboog betekent veel
Op de vraag hoe Juan vindt dat het met de hulp voor LHBTIQ+-personen in Nederland is gesteld, antwoordt hij: “Omdat zij vanwege hun netwerk vaak niet volledig op straat belanden, is er niet genoeg hulp. Ook zijn er mensen die uit andere landen zijn gevlucht, omdat het daar niet veilig was zichzelf te zijn, die hier worden lastiggevallen en mishandeld door dezelfde gemeenschap als waar ze voor vluchtten. Dat er voor hen geen eigen opvangcentrum is, is superverdrietig. En wat gebeurt er dan? Een vlucht in alcohol en drugs. En zo bevinden ze zich vervolgens niet ver meer van dakloosheid.” Dat Juan bij de Regenboog wordt geholpen en kan helpen, betekent veel voor hem. “Het heeft me de kans gegeven om veel te delen en bezig te zijn. Anders had ik na het overlijden van mijn moeder veel dieper gezeten. Dat was de laatste levende persoon die me een schop onder mijn kont had gegeven. De rest heb ik niet meer.”
De deur van ons inloophuis Makom op donderdag
Cijfers?
Er zijn geen cijfers bekend van het aantal dakloze LHBTIQ+’ers in Nederland. In het in 2020 door Movisie gepubliceerde onderzoek werd geschat dat er in ons land minstens duizend tot tweeduizend dak- en thuisloze LHBTIQ+-jongeren zijn (t/m 27 jaar). Uit ditzelfde onderzoek bleek dat hun situatie zeer zorgelijk is: weinig veilige plekken in de opvang en pesten, geweld en misbruik komen vaker voor. Daarbij zijn dakloze LHBTIQ+-jongeren vaak afwezen door familie, hun directe omgeving en/of hun geloofsgemeenschap. Escalatie kan ontstaan als zij hun LHBTIQ+-identiteit willen onderzoeken of uiten, waardoor ze niet langer veilig thuis kunnen wonen. Dit kan ook gebeuren in een redelijk stabiele thuissituatie.
Sinds januari 2026 komen er gemiddeld twintig bezoekers naar de speciale inloophuisdag in Makom, waarvan vijftien LHBTIQ+’ers en vijf vrouwen. Volgens de in oktober 2025 gepubliceerde ETHOS-telling zijn er tussen de drie- en vierduizend dakloze vrouwen in regio Amsterdam, waarvan er honderdtwintig (4%) in de openbare ruimte verblijven en ruim achthonderd (24%) in de opvang voor dakloze mensen. Veel dakloze vrouwen geven aan zich veiliger te voelen onder vrouwen en in zo’n setting eerder de stap naar hulp te durven zetten.
Waar?
Inloophuisdag voor LHBTIQ+’ers en vrouwen in Makom
- Donderdag, tussen 10.00 en 16.00 uur
- Van Ostadestraat 153, Amsterdam
Dagelijkse nachtopvang voor LHBTIQ+’ers in inloophuis Princehof
- Oudezijds Voorburgwal 165, Amsterdam
- Aanmelden via maatschappelijk werker De Regenboog Groep
- Of via GGD: Jan van Galenstraat 323, ingang B (ma t/m vr, 14.00 - 16.00 uur)
Tekst: Jola Gosen | Fotografie: Ewa Wielgat